Translate

Saturday, June 27, 2015

Bearing the Shame of Confession




Question: In taking the steps which you have presented W to us, the most difficult thing, I think, is to overcome the rear of shame. This is what I try to do in my parish. People will not come to confession although their souls are burdened and things are driving them crazy, because they cannot overcome the shame to admit their sins. How do you lead people in this direction?

Answer: I think that the strength to bear shame is a gift from God. When I was a young and inexperienced spiritual father, Elder Sophrony told me to encourage the young people to confess precisely the things of which they are ashamed, for if they learn to do so, shame is transformed into strength against the passions, and they will overcome sin. This is precisely what occurred in the person of Zacchaeus. He bore shame voluntarily, and the Lord, Who was on His was to Jerusalem in order to suffer the Cross of shame, saw Zacchaeus bearing shame for His sake and recognized in him a kindred spirit. Zacchaeus had put himself prophetically in the way of the Christ, in the way of the Cross, and in a prophetic way the mystery of the Cross and Resurrection of Christ was activated in the heart of Zacchaeus. His heart was enlarged and he was able to enter into the power of faith. Christ has saved us through the Cross of shame, so when we suffer shame for His sake He considers this as gratitude, and in return He transmits to us His grace which regenerates our life.

This is exactly what happens in confession. Those who confess sincerely and take upon themselves the shame for their sins are regenerated. But those who shrug their shoulders and say, ‘Nothing special, the usual things…’ they do not bear any shame, their heart remains unmoved, and they hardly receive any benefit. But those who, with shame and a contrite heart, strip their souls naked before God and before another mortal, ‘of like passions’ (Acts 14:15) with them—that shame of theirs really finds the heart, humbles it and brings it to the surface. This then, opens the heart to receive the grace of regeneration, of consolation. We see this in the life of many that come to us: the greater the shame they bear with contrition, accusing themselves before God, the greater the grace they receive to amend their lives and make a new beginning.


From “Remember thy First Love” by Archimandrite Zacharias Zacharou  

http://agapienxristou.blogspot.ca/2013/06/bearing-shame-of-confession.html

Η Προσευχή και ο Νους ( Αγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος )



Γιατί έρχονται πολλοί στην εκκλησία, επαναλαμβάνουν μηχανικά ψαλμούς και ευχές, και φεύγουν, δίχως να ξέρουν τι είπαν. Τα χείλη κινούνται, αλλά τ' αυτιά δεν ακούνε. Εσύ δεν ακούς την προσευχή σου, και θέλεις να σε εισακούσει ο Θεός; Γονάτισα, λες· αλλά ο νους σου πετούσε μακριά. Το σώμα σου ήταν μέσα στην εκκλησία και η ψυχή σου έξω. Το στόμα έλεγε την προσευχή και ο νους μετρούσε τόκους, συμβόλαια, συναλλαγές, χωράφια, κτήματα, συναναστροφές με φίλους. Κι όλα αυτά συμβαίνουν, γιατί ο διάβολος είναι πονηρός· ξέρει πως την ώρα της προσευχής κερδίζουμε πολλά, γι' αυτό τότε επιτίθεται με μεγαλύτερη σφοδρότητα. Άλλες φορές είμαστε ξαπλωμένοι στο κρεβάτι, και τίποτα δεν σκεφτόμαστε· ήρθαμε όμως στην εκκλησία να προσευχηθούμε, και ο διάβολος μας έβαλε ένα σωρό λογισμούς, ώστε καθόλου να μην ωφεληθούμε.

Αν, αλήθεια, ο Θεός σου ζητήσει λόγο για την αδιαφορία ή και την ασέβεια που δείχνεις στις λατρευτικές συνάξεις, τι θα κάνεις; Να, την ώρα που Αυτός σου μιλάει, εσύ, αντί να προσεύχεσαι, έχεις πιάσει κουβέντα με τον διπλανό σου για πράγματα ανώφελα. Και όλα τ' άλλα αμαρτήματά μας αν παραβλέψει ο Θεός, τούτο φτάνει για να στερηθούμε τη σωτηρία. Μην το θεωρείς μικρό παράπτωμα. Για να καταλάβεις, τη βαρύτητά του, σκέψου τι γίνεται στην ανάλογη περίπτωση των ανθρώπων. Ας υποθέσουμε ότι συζητάς μ' ένα επίσημο πρόσωπο ή μ' έναν εγκάρδιο φίλο σου. Και ενώ εκείνος σου μιλάει, εσύ γυρίζεις αδιάφορα το κεφάλι σου και αρχίζεις να κουβεντιάζεις με κάποιον άλλο. Δεν θα προσβληθεί ο συνομιλητής σου απ' αυτή την απρέπειά σου; Δεν θα θυμώσει; Δεν θα σου ζητήσει το λόγο;

Αλίμονο! Βρίσκεσαι στη θεία Λειτουργία, κι ενώ το βασιλικό τραπέζι είναι ετοιμασμένο, ενώ ο Αμνός του Θεού θυσιάζεται για χάρη σου, ενώ ο ιερέας αγωνίζεται για τη σωτηρία σου, εσύ αδιαφορείς. Την ώρα που τα εξαπτέρυγα Σεραφείμ σκεπάζουν τα πρόσωπά τους από δέος και όλες οι ουράνιες δυνάμεις μαζί με τον ιερέα παρακαλούν το Θεό για σένα, τη στιγμή που κατεβαίνει από τον ουρανό η φωτιά του Αγίου Πνεύματος και το αίμα του Χριστού χύνεται από την άχραντη πλευρά Του μέσα στο άγιο Ποτήριο, τη στιγμή αυτή η συνείδησή σου, άραγε, δεν σε ελέγχει για την απροσεξία σου; Σκέψου, άνθρωπε μου, μπροστά σε Ποιον στέκεσαι την ώρα της φρικτής μυσταγωγίας και μαζί με ποιους - με τα Χερουβείμ, με τα Σεραφείμ, με όλες τις ουράνιες δυνάμεις. Αναλογίσου μαζί με ποιους ψάλλεις και προσεύχεσαι. Είναι αρκετό για να συνέλθεις, όταν θυμηθείς ότι, ενώ έχεις υλικό σώμα, αξιώνεσαι να υμνείς τον Κύριο της κτίσεως μαζί με τους ασώματους αγγέλους.

Μη συμμετέχεις, λοιπόν, στην ιερή εκείνη υμνωδία με αδιαφορία. Μην έχεις στο νου σου βιοτικές σκέψεις. Διώξε κάθε γήινο λογισμό και ανέβα νοερά στον ουρανό, κοντά στο θρόνο του Θεού. Πέταξε εκεί μαζί με τα Σεραφείμ, φτερούγισε μαζί τους, ψάλε τον τρισάγιο ύμνο στην Παναγία Τριάδα.


Αγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος 


http://agapienxristou.blogspot.ca/2013/06/blog-post_28.html